sonbaharı seviyormuşum. inanılmaz güzel bir renk cümbüşü var su an Köln'de. yerler sarı, kahve ve kırmızının türlü tonlarında yapraklarla dolu, süpürmeseler daha süper olcak. bırakın öle kalsın işte yahu! böyle acayip mutlu oluyorum yürürken. bide birkaç gundür ılık bi rüzgar var. yolda yururken yapraklar savuruluyo üstüne. gülümsetiyo. bu haliyle gerçekten çok romantik bi şehir burası.

dün akşam Rhein nehri manzaralı kaldırımımızda içip içip derin konulara daldık.güzel bi geceydi. ancak akşamdan kalma derse gitmek pek hoş olmadı. ögleye kadar basım dönmeye devam etti,
ki ders de öğleye kadardı zaten:)

farkında olmadan her gittiğimiz yeri istanbula benzetme çabamız mecvut. ''oha bildiin cihangir burası''
''al sana sessiz nevizade'' ''bura bildiğin bagdat caddesi yea'' ''koş koş istiklal'in aynısını buldum'' sarf ettiğimiz cümlelerden sadece birkaçı...

bazen kendime, beynime, kişiliğime, halet-i ruhiyeme yetişemiyorum. neyi arıyorum weya neye ulaşınca bitecek bu durum bi fikrim yok. doyumsuzum sanırım. sadece sizden biraz daha fazla...