Garip bi dönem geciriyorum. mutluyum genel olarak. ama hatalar yapiyorum hala. hangimiz yapmiyoruz ki. her dönemde her yasta yanlisa müsait her tehlikeli durumda hata yapiyoruz. hatasiz bi hayat da zaten baya disa kapali ve monoton olurdu heralde. veya disa kapali olmak basli basina bi hata olurdu zaten bilemiyorum. belki de hatasiz olmak seceneksiz olmak anlamina geliyodur. yani iki veya daha fazla secenek yoksa karsinda tek bir yol varsa hata yapmazsin.veya bu noktada da hata, o yola devam etme inadi olabilir. belki bi u dönüsü yapman gerekendir, bunu da bilemiyorum.
duygularimizla haraket ettigimizde hata yapariz algisina katilmiyorum. duygusal olarak istedigin, ihtiyac duydugun sey senin "iyi"n dir. herkesin kabul edecegi objektif bir iyiye kendi iyilerini yeglemek müthis bir cesaret örnegidir. belki de degildir, bilemiyorum. belki sadece ben cok egoistimdir.
cok büyük bir hata yaptim. oldukca büyük. hata oldugunu fark ettgmz o aydinlanma anlarinin hepsi gibi, artik cok gecti "fuck" diye sövmeye basladigimda. su an bu hatayi düzeltmeye calisiyorum ama sivamaktan baska bisey yapmiyorum sanirim. hersey kontrolümden cikti. her adimimi kontrol edebilirim ukalaligiyla kafam dik egolarimin cevresinde pervane yürürken, aslinda diger insanlarin adimlarinin da hayatimi etkiledigini unutmusum.
yo yo, cekinmeyin, söyleyin: evet tam bir aptalim!
aslinda hersey cok daha güzel olabilirdi. 10 saniyelik bir düsünce sonrasi yaptigim o hata olmasaydi.
her neyse, herseye ragmen egom, duygularimin pesinden gitme cesaretimin arkasinda hala. umarim cok gec olmadan herseyi "yolu" ma koymanin bir yolunu bulurum.
